Genel

25 yıllık iş hayatı deneyimim, son 10 yılında nöroplastisite uzmanı bir profesyonel koç olarak iş dünyasıyla yaptığım çalışmalarda sahada birçok Selin ve hatta Selim’le karşılaştım. Yaşanan bu deneyim iş dünyasında hayal edemeyeceğiniz kadar çok yaygın. Nedeni çok basit: “Kurumlar kariyer geçişlerini genellikle basit bir İK prosedürü olarak görmektedir”. Yani, yeni bir görev tanımı, maaş güncellemesi, sosyal hakların organizasyonu, yeni bir masa, oda ve etiket! Ertesi sabah çalışanın yeni koltukla beraber hemen sürece adapte olması beklenir. Halbuki atlanan çok büyük bir gerçek var: “Kariyer değişimi basit bir iş tanımı değişikliği değildir; köklü bir “kimlik oluşturma” sürecidir”.

Kurumsal hayatta yönetici olduğum yıllarda bu sahneyi defalarca yaşadım. * Aylarca emek verilen proje bir anda bir kararla iptal olur. * Beklenen bütçe onaylanmaz, adım atmak istersiniz ama atamazsınız. * Ya da o terfi yine size uğramadan bir başkasına gider. Ve toplantı odalarına çöken o ağır sessizliği eminim siz de bilirsiniz. Lider olarak ekibinizdeki gözlerin içine bakarsınız  ve o "ışığın" söndüğünü görürsünüz. Liderlik, sadece başarıyı kutlamak değildir. Liderlik, beynin bu hata kodunu alıp, Onu yeni bir stratejiye dönüştürebilme sanatıdır.

Potansiyele giden yolda rutinleri kırmak zorundasınız. Bu sizin kariyerinizde ilerleme sağlamanıza yardımcı olacak, liderlik ve girişimcilik yolculuklarınıza destek olacaktır. Nörobilimsel bilgiler çerçevesinde ne demek istiyorum? izleyin-dinleyin.

2021’den beri programa katılan 34 katılımcı grupla kutluyoruz. Bu sadece bir kutlama olmayacak, aynı zamanda beyninle yeni bir yılın potansiyelini tasarlama günü de olacak. Ve 6 yıl sonunda ilk kez — sınırlı sayıda olmak üzere — henüz bu yolculuğa katılmamış yeni dostlara da kapılarımızı açıyoruz.

Eski bir yönetici olarak , yöneticilerin hayatı kolay sanıyorsanız, Aldanıyorsunuz. Allah sizi...

Harekete geçmek için, şu 3 düşüncenin aklınıza gelmesini normal kabul etmenİz gerekİyor; - "Başaramama ya da başarma" korkusu, - "Elalem ne der" endişesi, - "Elindekileri kaybetme" paniği

Ben KEMAL BAŞARANOĞLU,   Odağımla yaşarım.  Niyetimle hareket ederim.  Cesaretimle dönüşür, dönüştürürüm....

Kurumsalı Sevmiyor muyum? Yok, bu öyle bir şey değil aslında. Kurumsal dünyayla çalışmalarım genelde sınırlı. Ama bu bir eksiklikten değil, bir tercihten. Çünkü zaten çalıştığım kişilerin çoğu kurumsaldan geliyor. Hem de öyle böyle değil — işinde gerçekten iyi, kaliteli, kendini geliştirmiş insanlar. Bazıları ise "kurum artık bana yetmiyor" deyip yeni yollar çizen, çizmeye çalışan.

"Peynirimi Kim Kaptı?" (Who Moved My Cheese?), Spencer Johnson tarafından yazılmış kısa bir hikayedir ve değişimle başa çıkma üzerine bir metafor içerir. Hikaye, bir labirentte yaşayan iki fare (Koşarca ve Koklarca) ve iki insan (Mırın ve Kırın) karakteri üzerinden anlatılır. Bu dört karakter, labirent içinde sürekli peynir arar. Peynir, insan hayatında mutluluk, başarı, kariyer, ilişki veya herhangi bir hedefi simgeler. Başlangıçta karakterler bol miktarda peynir bulur ve oraya alışırlar. Ancak bir gün peynirleri ortadan kaybolur. • Fareler (Koşarca ve Koklarca): Hemen değişime adapte olup, yeni peynir arayışına girerler. • Mırın: Değişime direnç gösterir, eski peyniri geri getirmeye çalışır, şikayet eder ama harekete geçmez. • Kırın: İlk başta korkar ve direnç gösterir, ama sonra değişimin gerekli olduğunu fark eder ve yeni peynir arayışına katılır.

Ve Hayatın Anahtarını Dopamini Keşfettim. Bir gün, dopamin denen "tam bir anahtar" kavramla tanıştım. Dopamin, bizi harekete geçiren, imkansızı başarmamızı sağlayan bir nörotransmitter (Bilimsel tarafını başka bir yazıda ya da sohbette anlatırım; sadece sinir hücreleri arasında aktarım sağlayan kimyasal olarak bilin). Dopamin de beyindeki sinir hücreleri arasındaki iletişimi sağlıyor ve hayatımızın pek çok alanını da doğrudan etkiliyor. Ancak bu mucizenin de dengesini tutturmak çok ama çok önemli.